Ey sevgili!
Ey insanlığın gönlündeki sümbül!
Mademki bağban sensin, bu bağ niye sensiz kalsın?
Bizi yalnız bırakma. Ruhlarımızı sensizlik ateşi ile yakma!
Ey sevgili, en sevgili,
Sevgin öyle doldurdu ki kalbimi!
Hasretin öyle acıtıyor ki benliğimi…
Ne kadar isterdim
Ne kadar isterdim ya Resulallah!
Sen nefes alırken
Yeryüzünde nefes alıp veren,
Bir incecik ot olmak
Bir incecik ot olmak
Ve sen
Sevr’e tırmanırken kademinin altında
Yan yatıp
Hakka secdeye varmak
Ne kadar isterdim
Ya Resulallah
Aşkın olmasa, kalbim sevmeyi öğrenir miydi?
Bu müthiş zamanın dehşeti özletiyor Asr-ı Saadet’i!
Gel demeye bilmem dilimin kudreti kâfi mi?
Özledik efendim seni,
Gel Sevgililer Sevgilisi!
( kutlu doğum anısına Rafet Günay)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Alakalı yorumlar faydalıdır.